ในแต่ละวันที่ผ่านไป เรามักหมดพลังไปกับหมวกหลายใบที่ต้องสวมใส่พร้อมกัน ทั้งในบทบาทของอาจารย์ที่ต้องทุ่มเทสอน ทำวิจัย และดูแลลูกศิษย์ ในบทบาทของภรรยาที่อยากเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้คู่ชีวิต และในบทบาทของแม่ที่พร้อมมอบความรักและสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกเสมอ ความรับผิดชอบรอบด้านเหล่านี้มักทำให้เราตั้งมาตรฐานไว้สูงลิ่ว และพยายามทำทุกหน้าที่ให้สมบูรณ์แบบที่สุด

แต่บ่อยครั้ง ความปรารถนาดีเหล่านั้นกลับทำให้เราหลงลืมไปว่า “แก้วน้ำที่ว่างเปล่า ย่อมรินน้ำให้ใครไม่ได้” การที่เราจะเป็นอาจารย์ที่เปี่ยมพลัง เป็นภรรยาที่อบอุ่น และเป็นแม่ที่มีรอยยิ้มได้นั้น พื้นฐานสำคัญที่สุดไม่ได้เริ่มจากการทุ่มเทจนตัวเองหมดแรง แต่เริ่มจากการเติมพลังใจและพลังกายให้ตัวเราเองก่อน

หัวใจสำคัญของการรักตัวเองในชีวิตจริง คือ “การแยกแยะภารกิจ” แยกให้ออกว่าสิ่งใดคือหน้าที่ของเรา และสิ่งใดคือสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้ หน้าที่ของเราคือทำบทบาทตรงหน้าให้ดีที่สุดด้วยความรักและความจริงใจ ส่วนความคาดหวังหรือผลลัพธ์บางอย่างที่อยู่นอกเหนือการควบคุม นั่นไม่ใช่ภาระที่เราต้องแบกไว้ทั้งหมด การปล่อยวางความสมบูรณ์แบบลงบ้าง และกล้าปฏิเสธในสิ่งที่ไม่จำเป็น คือการปกป้องพลังงานเพื่อคนที่เรารักอย่างแท้จริง

นอกจากนี้ การรักตัวเองยังหมายถึง “การคืนเวลาให้ตัวเองได้มีความสุขอย่างแท้จริง” โดยไม่ต้องรู้สึกผิด ให้รางวัลชีวิตด้วยช่วงเวลาที่ได้อยู่เงียบๆ คนเดียวในมุมสงบเพื่อรีเซ็ตความคิด การได้ปล่อยใจไปกับหนังสือเล่มโปรด การได้ลิ้มลองของอร่อยที่ดีต่อสุขภาพและไม่อ้วน ไปจนถึงการได้เหงื่อจากการเล่นโยคะที่ช่วยฝึกสมาธิ หรือการเปิดเพลงแล้วเต้นอย่างอิสระเพื่อปลดปล่อยความเครียด ร่างกายและจิตใจที่ได้รับการดูแลอย่างดี จะส่งพลังบวกกลับคืนมาอย่างน่าอัศจรรย์

ลูกไม่จำเป็นต้องเห็นแม่ที่ไร้ที่ติ ลูกศิษย์ไม่จำเป็นต้องเห็นอาจารย์ที่ไม่เคยเหน็ดเหนื่อย สิ่งที่พวกเขาสัมผัสได้มากกว่าคือความสุข ความเบิกบาน และความสงบที่เปล่งประกายออกมาจากข้างในตัวเรา

ในวันที่รู้สึกว่าโลกหมุนเร็วและภาระบนบ่าหนักอึ้งเกินไป ลองหยุดสักนิด สูดหายใจลึกๆ แล้วบอกกับตัวเองด้วยความอ่อนโยนว่า

“ที่ผ่านมา เธอทำหน้าที่ของเธอได้ยอดเยี่ยมมากแล้วนะ ขอบคุณที่เข้มแข็งและทุ่มเทเพื่อทุกคนมาตลอด แต่วันนี้… อย่าลืมรักและใจดีกับตัวเองให้มากๆ นะ”