มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์กับการส่งเสริมนวัตกรรมขับเคลื่อนคุณภาพชีวิตคนพิการสู่สังคมไทยอย่างยั่งยืนผ่านการจ้างงานตามกฎหมายและนโยบายภาครัฐ

ฉบับภาษาไทย

บทนำ

สืบเนื่องจากนโยบายรัฐบาล “การส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้พิการ” ที่ให้ความสำคัญกับความเท่าเทียมของคนทุกกลุ่ม ดูแลให้มีเกียรติ มีศักดิ์ศรี มีงาน มีรายได้ ยกระดับคุณภาพชีวิตที่ดีกว่าเดิมด้วยสวัสดิการรัฐ โดยมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ได้ตอบรับการจ้างงานผู้พิการที่มีความบกพร่องทางร่างกายเข้าทำงานเป็นลูกจ้างชั่วคราว ประเภทจ้างเหมาบริการ จำนวนหลายตำแหน่งทั้งในสายวิชาการและปฏิบัติการ ซึ่งการดำเนินการตามนโยบายดังกล่าวนี้ก่อให้เกิดรายได้แก่ผู้พิการซึ่งเป็นบุคคลในพื้นที่ชุมชนของมหาวิทยาลัยนอกจากนี้ นโยบายการส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้พิการนี้ สอดคล้องโดยตรงกับการดำเนินงานของมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ในด้านการสนับสนุนและเสริมสร้างความเข้มแข็งให้กับชุมชนและสังคมประเทศมหาวิทยาลัยจึงนำเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนของสหประชาชาติ หรือ Sustainable Development Goal มาเป็นกรอบในการพัฒนามหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ให้ก้าวสู่ความเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำในระดับนานาชาติ โดยเป้าหมายต่อจากนี้ รัฐบาลพยายามผลักดันให้ผู้ประกอบการจ้างงานคนพิการตามมาตรา 33 หรืองานประจำในกลุ่มที่สามารถทำงานได้ รวมทั้งส่งเสริมกลุ่มที่สามารถเพิ่มทักษะ และกลุ่มที่ต้องการประกอบอาชีพอิสระ ขับเคลื่อนสู่เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs) พัฒนาคุณภาพชีวิตผู้พิการอย่างมั่นคงยิ่งขึ้น ทั้งนี้ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ยังคงส่งเสริมการจ้างงานผู้พิการโดยการต่อสัญญาจ้างงานผู้พิการที่ประสงค์จะทำงานในส่วนงานของมหาวิทยาลัยต่อไปอย่างต่อเนื่องตลอดมาถึงปัจจุบัน

แนวคิดด้านการส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ

คำว่า “คนพิการ” ตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ.2550 หมายความว่า บุคคลซึ่งมีข้อจำกัดในการปฏิบัติกิจกรรมในชีวิตประจำวัน หรือเข้าไปมีส่วนร่วมทางสังคม เนื่องจากมีความบกพร่องทางการมองเห็น การได้ยิน การเคลื่อนไหว การสื่อสาร จิตใจ อารมณ์พฤติกรรมสติปัญญา การเรียนรู้หรือความบกพร่องอื่นใด ประกอบกับมีอุปสรรคในด้านต่าง ๆ และมีความจำเป็น เป็นพิเศษที่จะต้องได้รับความช่วยเหลือด้านหนึ่งด้านใด เพื่อให้สามารถปฏิบัติกิจกรรมในชีวิตประจำวันหรือเข้าไปมีส่วนร่วมทางสังคมได้อย่างเช่นบุคคลทั่วไป ทั้งนี้ตามประเภท และหลักเกณฑ์ที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ประกาศกำหนดปัจจุบัน คนในสังคมมีทัศนคติเชิงบวกและเห็นคุณค่ากลุ่มคนพิการมากขึ้น การส่งเสริมให้ผู้พิการมีงานทำ ไม่เพียงช่วยเสริมสร้างความรู้ ความสามารถ และความชำนาญของผู้พิการเท่านั้น แต่ยังสร้างโอกาสให้มีรายได้ ส่งเสริมความเสมอภาค และยังเป็นส่วนหนึ่งในสังคมอย่างเท่าเทียมอีกด้วย ในปี 2566-2567 กรมการจัดหางานมีรายงานการขอบคุณสถานประกอบการภาคเอกชน จำนวน 480 แห่ง อาทิ บริษัท แคล – คอมพ์ อีเล็คโทรนิคส์ (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน) ธนาคารกสิกรไทย จำกัด (มหาชน) ธนาคารกรุงศรีอยุธยาจำกัด (มหาชน) ธนาคารกรุงไทย จำกัด (มหาชน) และธนาคารออมสิน ที่ได้ให้สิทธิคนพิการฯ ตามโครงการส่งเสริมจ้างงานคนพิการเชิงสังคม ประเภทจ้างเหมาบริการ และได้เชิญชวนนายจ้าง สถานประกอบการที่ส่งเงินเข้ากองทุนส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการตามมาตรา 34 ให้ดำเนินการให้สิทธิแก่คนพิการหรือผู้ดูแลคนพิการตามมาตรา 35 โดยจ้างงานคนพิการเป็นพนักงาน เพื่อปฏิบัติงานสนับสนุนในหน่วยบริการสาธารณประโยชน์ในพื้นที่ชุมชนใกล้บ้าน เช่น โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล โรงเรียน/ศูนย์เด็กเล็ก ศูนย์ฟื้นฟูอาชีพคนพิการ ศูนย์บริการคนพิการของเทศบาลและองค์การบริหารส่วนตำบล ซึ่งช่วยให้คนพิการในพื้นที่ห่างไกล สามารถทำงานใกล้บ้าน ได้รับโอกาส มีอาชีพ มีงานทำอย่างทั่วถึงอย่างไรก็ดี แม้ข้อมูลข้างต้นจะสะท้อนว่าคนพิการสามารถเข้าถึงงานและการบริการจากภาครัฐได้มากขึ้น แต่หากพิจารณาข้อมูลจากภาคส่วนอื่น ๆ โดยเฉพาะภาคสื่อ พบว่ายังคงมีปัญหาและความท้าทายอีกจำนวนมากที่จำเป็นต้องเร่งรัดจัดการเพื่อสร้างความเท่าเทียมให้คนพิการได้เข้าถึงการมีคุณภาพชีวิตที่ดี

แนวคิด “การไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง” (leave no one behind)

องค์การสหประชาชาติได้ประกาศกระบวนทัศน์ใหม่ในการพัฒนาโลก เพื่อใช้เป็นกรอบแนวทางในการพัฒนาโลกในอีก 15 ปีข้างหน้า (พ.ศ. 2558 – 2573) ตามวาระการพัฒนาที่ยั่งยืน ค.ศ. 2030 ระดับชาติโดยสมัครใจ (Voluntary National Review: VNR) ประกอบด้วย 17 เป้าหมาย ในการพัฒนาที่ยั่งยืน อันเป็นการสร้างความสมดุลให้เกิดขึ้นใน มิติเศรษฐกิจ (Economic Dimension) มิติทางสังคม (Social Dimension) และมิติสิ่งแวดล้อม (Environmental Dimension) ภายใต้หลักการ “เราจะไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง” (Leaving no one behind) มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ เป็นส่วนงานที่มีแผนปฏิบัติงานสอดคล้องตามเป้าหมายที่ 16 คือ ส่งเสริมสังคมสงบสุขและครอบคลุม เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนให้ทุกคนเข้าถึงกระบวนการยุติธรรมและสร้างสถาบันที่มีประสิทธิผล รับผิดชอบและครอบคลุมในทุกระดับ (Peace, Justice and Strong Institutions) มุ่งเน้นการส่งเสริมสังคมที่สงบสุข สร้างความปลอดภัย ให้ทุกคนสามารถเข้าถึงความยุติธรรมได้อย่างเท่าเทียมและร่วมส่งเสริม สร้างสรรค์ให้มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์เป็นสถาบันที่มีธรรมาภิบาล โปร่งใส ตรวจสอบได้ประกอบด้วย 10 เป้าประสงค์ 2 กลไก 23 ตัวชี้วัด จำแนกเป็นประเด็นหลัก 3 ด้าน อันประกอบด้วย ด้านสังคมสงบสุข ด้านยุติธรรม และด้านไม่แบ่งแยกการแสดงอคติ กีดกันสิทธิ และเลือกปฏิบัติต่อผู้พิการ ย่อมถือเป็นภัยคุกคามอย่างยิ่งต่อความพยายามดำเนินการเพื่อบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน หรือ SDGs เนื่องจากหลักคิดสำคัญของเป้าหมายระดับโลกนี้ คือ ‘การไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง’ (leave no one behind) เช่นนั้น สังคมแห่งการพัฒนาใดที่ไม่คำนึงถึงหรือไม่นำผู้พิการมาคิดคำนวณในสมการทั้งทางสังคม การเมือง เศรษฐกิจ และสิ่งแวดล้อม การพัฒนานั้นย่อมขาดความครอบคลุม (inclusive) และไม่อาจนับเป็นการพัฒนาที่มีความยั่งยืนได้การจ้างงานคนพิการเชิงสังคมตามมาตรา 33 มาตรา 34 และมาตรา 35 ตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ตามพระราชบัญญัติส่งเสริมฯ มีเจตนารมณ์ให้คนพิการได้รับการคุ้มครองสิทธิโดยไม่เลือกปฏิบัติตาม หลักศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ จึงได้กำหนดหน้าที่ให้หน่วยงานของรัฐและสถานประกอบการเอกชนรับคนพิการเข้าทำงาน

วิเคราะห์นโยบายการส่งเสริมการจ้างงานผู้พิการเชิงสังคมตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน

โดยหากพิจารณาเชิงลึกถึงระดับเป้าหมายย่อยของการพัฒนาที่ยั่งยืน จะพบว่ามีเป้าหมายที่ระบุเกี่ยวกับผู้พิการไว้ทั้งสิ้นกว่า 9 เป้าหมายย่อย ได้แก่

เป้าหมายย่อยที่ 1.3 ดำเนินการให้ทุกคนมีระบบและมาตรการการคุ้มครองทางสังคมที่เหมาะสม ซึ่งรวมถึงฐาน การคุ้มครองทางสังคม (floors) โดยให้ครอบคลุมกลุ่มประชากรยากจน และกลุ่มเปราะบางให้มากพอ ภายในปี พ.ศ. 2573

เป้าหมายย่อยที่ 4.5 ขจัดความเหลื่อมล้ำและทำให้ผู้พิการเข้าถึงการศึกษาและการฝึกอาชีพทุกระดับอย่างเท่าเทียม

เป้าหมายย่อยที่ 4.a สร้างและยกระดับสถานศึกษา ตลอดจนเครื่องมือและอุปกรณ์การศึกษาที่อ่อนไหวต่อเด็ก ผู้พิการ และเพศภาวะ และจัดให้มีสภาพแวดล้อมทางการเรียนรู้ที่ปลอดภัย ปราศจากความรุนแรง ครอบคลุมและมีประสิทธิผลสำหรับทุกคน

เป้าหมายย่อยที่ 8.5 บรรลุการจ้างงานเต็มที่และมีผลิตภาพ และการมีงานที่มีคุณค่าสำหรับหญิงและชายทุกคน รวมถึงเยาวชนและผู้มีภาวะทุพพลภาพ และให้มีการจ่ายค่าจ้างที่เท่าเทียมสำหรับงานที่มีคุณค่าเท่าเทียมกัน ภายในปี พ.ศ. 2573

เป้าหมายย่อยที่ 10.2 เสริมสร้างศักยภาพและส่งเสริมความครอบคลุมทางสังคม เศรษฐกิจ และการเมืองสำหรับทุกคน โดยไม่คำนึงถึงอายุ เพศ ความพิการ เชื้อชาติ ชาติพันธุ์ แหล่งกำเนิด ศาสนา สถานะทางเศรษฐกิจ หรืออื่น ๆ ภายในปี พ.ศ. 2573

เป้าหมายย่อยที่ 11.2 จัดให้ทุกคนเข้าถึงระบบคมนาคมขนส่งที่ยั่งยืน เข้าถึงได้ปลอดภัย ในราคาที่สามารถจ่ายได้ พัฒนาความปลอดภัยทางถนน ขยายการขนส่งสาธารณะและคำนึงถึงกลุ่มคนที่อยู่ในสถานการณ์ที่เปราะบาง ผู้หญิง เด็กผู้พิการ และผู้สูงอายุ ภายในปี พ.ศ. 2573

เป้าหมายย่อยที่ 11.7 ทำให้ผู้พิการเข้าถึงพื้นที่สาธารณะสีเขียวที่ปลอดภัย ครอบคลุม และเข้าถึงได้

เป้าหมายย่อยที่ 16.7 สร้างหลักประกันว่าจะมีกระบวนการตัดสินใจที่มีความรับผิดชอบ ครอบคลุมมีส่วนร่วม และมีความเป็นตัวแทนที่ดี ในทุกระดับการตัดสินใจ

เป้าหมายย่อยที่ 17.18 ยกระดับการสนับสนุนด้านการเสริมสร้างขีดความสามารถให้กับประเทศกำลังพัฒนา รวมถึงประเทศพัฒนาน้อยที่สุดและรัฐกำลังพัฒนาที่เป็นเกาะขนาดเล็ก ให้เพิ่มการมีอยู่ของข้อมูลที่มีคุณภาพ ทันเวลาและเชื่อถือได้ จำแนกตามรายได้ เพศ อายุ เชื้อชาติ ชาติพันธุ์ สถานะการอพยพ ความพิการ ตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ และคุณลักษณะอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องตามบริบทของประเทศ ภายในปี พ.ศ. 2563

เป้าหมายย่อยที่กล่าวมาข้างต้น สะท้อนถึงการให้ความสำคัญกับคนพิการอย่างครอบคลุมทั้งมิติสังคมเศรษฐกิจ และสิ่งแวดล้อม จนนำมาซึ่งการพัฒนาทั้งเชิงนโยบาย นวัตกรรม และการสร้างการตระหนักรู้ ในหลายประเทศ ตัวอย่าง เช่น นโยบายส่งเสริมสิทธิ เสรีภาพ ศักดิ์ศรีและความเท่าเทียมของประชากรในประเทศออสเตรเลีย ซึ่งมีการออกกฎหมายห้ามกีดกันการจ้างงาน เพื่อผลักดันและสร้างความเท่าเทียมให้คนพิการมีอาชีพและสามารถออกมาทำงานได้ พร้อมทั้งจัดให้มีองค์กรที่ให้ความรู้และช่วยเหลือ จัดหางานที่เหมาะสม นอกจากนี้รัฐบาลยังให้เงินสนับสนุนอำนวยความสะดวกในการทำงาน เช่น ค่าเดินทาง แก่ผู้พิการที่ออกมาทำงานด้วย นโยบายนี้ส่งผลให้ออสเตรเลียมีคนพิการจำนวนมากที่ประสบความสำเร็จในการทำงาน โดยมากกว่าหนึ่งในสามสามารถพัฒนาให้เป็นพนักงานระดับมืออาชีพได้ (Jureeporn Phuangnoi. 2563) อีกหนึ่งนโยบายที่น่าสนใจ คือนโยบายการสร้างความครอบคลุมของการเข้าถึงสาธารณูปโภคของประเทศญี่ปุ่นโดยกรณีศึกษากรุงโตเกียว ซึ่งจากกลุ่มตัวอย่างของการศึกษามากถึง 74 เปอร์เซ็นต์ให้เป็นเมืองที่เป็นมิตรกับผู้พิการ เนื่องจากการเข้าถึงที่สะดวกสบายของระบบขนส่งสาธารณะ มีการออกแบบที่เอื้อสำหรับผู้พิการอย่างมาก เช่น ลิฟต์ในอาคารที่มีอักษรเบรลล์และเสียงบรรยายบอกตำแหน่งสิ่งของต่าง ๆ เครื่องใช้ในห้องน้ำสำหรับคนที่มีความบกพร่องทางการเห็น สัมผัสของพื้นถนนที่สามารถบอกความหมายให้แก่ผู้พิการได้อย่างชัดเจนรวมถึงราวกั้นระหว่างทางเดินเท้าและถนน อีกทั้งมีการออกแบบถนนที่ผู้ใช้วีลแชร์สามารถใช้ร่วมกับรถยนต์จักรยาน และคนเดินเท้าได้อย่างปลอดภัย (ณัฐนิชกุล วนิชพิสิฐพันธ์. 2566) ส่วนสถานการณ์ผู้พิการในไทยโดยข้อมูลจากกระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ณ เดือนกันยายน ปี 2566 พบว่า ผู้พิการที่ได้รับการจ้างงานตามมาตรา 33 (ให้สถานประกอบการและหน่วยงานของรัฐรับคนพิการเข้าทำงาน) และมาตรา 35 (แนวทางดำเนินการ กรณีที่หน่วยงานของรัฐไม่ประสงค์จะรับคนพิการเข้าทำงานตามมาตรา 33) มีทั้งสิ้น 54,271 คน ส่วนคนพิการที่ได้รับการจ้างงานในหน่วยงานของรัฐมีทั้งสิ้น 3,765 คน ขณะที่จำนวนศูนย์บริการคนพิการระดับจังหวัดทั่วประเทศมีทั้งสิ้น 94 ศูนย์ และศูนย์บริการคนทั่วไปอีกกว่า 2,484 ศูนย์

สรุป

การให้ความสำคัญอย่างเท่าเทียมกับผู้พิการด้วยการระบุถึงในหลายเป้าหมายย่อยของ SDGs และสถานการณ์คนพิการที่ยังมีความท้าทายหลายด้าน จึงเป็นโจทย์ที่รัฐบาล หน่วยงานทั้งในภาครัฐและเอกชนต้องนำมาคิดเพื่อใช้เป็นแนวทางในการบริหารจัดการประเทศ และหรือองค์กรว่า “หากจะขับเคลื่อนการพัฒนาให้ก้าวหน้าไปพร้อมกับนานาประเทศ จำเป็นต้องคิดคำนึงถึงผู้พิการอย่างไรบ้าง”

เมื่อปัญหาผูกโยงอยู่กับเรื่องของความเข้าใจและการรับรู้ต่อคนพิการ เรื่องแรกที่ควรให้ความสำคัญ คือการปลูกสร้างความคิดว่าผู้พิการก็เป็นมนุษย์ปุถุชนธรรมดาทั่วไป สามารถทำอะไรหลาย ๆ อย่างได้ด้วยตัวเองและไม่ได้ต้องการสิทธิพิเศษใด ๆ หากเพียงแค่ต้องการเข้าถึงสิทธิตามที่ควรได้รับ เพื่อให้สามารถเชื่อมโยงตัวเองกับสังคมและคนอื่น ๆ ได้อย่างปกติในวิถีการดำเนินชีวิตประจำวัน โดยอาจเริ่มจากการออกแบบบทเรียนและสร้างบทสนทนาในพื้นที่องค์กร หน่วยงาน รวมทั้งสื่อในแพลตฟอร์มต่าง ๆ ซึ่งหากยุติการผลิตเนื้อหา ด้อยค่าคนพิการ แล้วหันมาสร้างค่านิยมของความเป็นคนเหมือนกัน ก็จะมีพลังในการสร้างความรับรู้ของคนในสังคม องค์กร ได้ไม่น้อย

ข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย

การออกแบบนโยบายการพัฒนาต่าง ๆ จำเป็นต้องคำนึงถึงคนพิการด้วยเป็นสำคัญ โดยเฉพาะโครงสร้างพื้นฐาน ระบบสาธารณูปโภค และบริการสาธารณะต่าง ๆ ที่ทำให้ประชาชนทุกคนรวมถึงผู้พิการสามารถใช้งานร่วมกันได้อย่างเท่าเทียมกันการทำให้พื้นที่ของการพัฒนาเป็นพื้นที่ที่ผู้พิการสามารถเดินเข้ามามีส่วนร่วมได้อย่างสบายใจ ไม่ถูกกีดกันหรือจำกัดสิทธิเพียงเพราะขาดความสมบูรณ์ของร่างกายไปบางส่วน โดยเฉพาะการแสดงความเห็นในฐานะผู้มีส่วนได้ส่วนเสียจากปัญหา โครงการ หรือนโยบายการพัฒนาทุกด้าน รวมถึงในกระบวนการมีส่วนร่วมในการตัดสินใจและลงมือทำ กลุ่มคนพิการต้องสามารถมีที่ยืน ที่พูด และที่ทำอย่างเท่าเทียมกับคนทุกคนในสังคมเมื่อคนในสังคมไทยเข้าใจความพิการอย่างไร้อคติ ยุติการล้อเลียน และยุติการเลือกปฏิบัติมากขึ้น ภาครัฐออกแบบนโยบายและทำให้คนพิการเข้าถึงบริการสาธารณะได้ครอบคลุม พร้อมกับการมีพื้นที่ให้คนพิการได้มีส่วนร่วมทางสังคมในทุก ๆ ด้าน ย่อมเป็นหนึ่งในความก้าวหน้าที่ส่งผลดีให้สังคมไทยขยับใกล้การบรรลุ SDGs มากขึ้น แน่นอนว่าไม่ใช่เพียงผู้พิการที่จะได้รับประโยชน์จากความก้าวหน้านี้ แต่นี่คือการสร้างสรรค์สังคมแห่งการเคารพกันและกัน โดยสามารถส่งต่อโลกที่น่าอยู่ใบนี้ให้กับคนรุ่นถัดไปอีกด้วย

ฉบับภาษาอังกฤษ

Walailak University and the Promotion of Innovation to Drive the Quality of Life for Persons with Disabilities Toward a Sustainable Thai Society through Legal and Governmental Employment Policies

By Wanida Srithaworn, Legal Officer, Hospital Legal Division
Assistant Professor Jintana Unhawaitaya, Project Advisor
Walailak University

Introduction
In response to the government’s policy on “Promotion and Development of the Quality of Life for Persons
with Disabilities,” which prioritizes equality for all groups, ensuring their dignity, honor, work, income, and an
improved quality of life through state welfare, Walailak University has actively hired individuals with physical
disabilities to work as temporary employees in various positions, both academic and operational. The
implementation of this policy has generated income for persons with disabilities who are members of the
university’s local community.

Furthermore, this policy to promote and develop the quality of life for persons with disabilities is directly
aligned with Walailak University’s operations in supporting and strengthening communities and the country’s
society. The university has adopted the United Nations’ Sustainable Development Goals as a framework for
its development, aiming to become a leading international university. The government’s subsequent goal is
to encourage businesses to employ persons with disabilities in permanent positions in accordance with
Section 33, including those who can acquire new skills and those who wish to be self-employed. This effort
is intended to drive progress toward the Sustainable Development Goals (SDGs) and further enhance the
quality of life for persons with disabilities. Walailak University continues to promote the employment of
persons with disabilities by consistently renewing the contracts of those who wish to continue working
within the university.

Concepts on the Promotion and Development of the Quality of Life for Persons with Disabilities

According to the Persons with Disabilities’ Quality of Life Promotion and Development Act, B.E. 2550 (2007),
a “person with a disability” is defined as an individual with limitations in performing daily activities or
participating in society due to impairments in sight, hearing, movement, communication, mind, emotion,
behavior, intellect, or learning, or other impairments. This is combined with various obstacles, and they
require special assistance in one or more areas to be able to perform daily activities or participate in society
like a typical person. This is all in accordance with the types and criteria specified by the Minister of Social
Development and Human Security.
Currently, society holds a more positive attitude toward and values persons with disabilities. Promoting
employment for persons with disabilities not only helps build their knowledge, skills, and expertise but also
creates opportunities for them to earn income, promotes equality, and allows them to be an equal part of
society. In 2023-2024, the Department of Employment reported thanking 480 private businesses, such as
Cal-Comp Electronics (Thailand) Public Company Limited, Kasikornbank Public Company Limited, Krungsri
Ayudhya Bank Public Company Limited, Krungthai Bank Public Company Limited, and Government Savings
Bank, for granting rights to persons with disabilities through the social employment promotion project for
temporary employment. Employers and business owners who contributed to the Persons with Disabilities’
Quality of Life Promotion and Development Fund under Section 34 were also encouraged to grant rights to
persons with disabilities or their caregivers under Section 35 by hiring persons with disabilities as employees
to work in public service units in their local communities. Examples include sub -district health promotion
hospitals, schools/child development centers, vocational rehabilitation centers for persons with disabilities,
and centers for persons with disabilities run by municipalities and sub-district administrative organizations.
This helps persons with disabilities in remote areas work closer to home and have widespread access to
opportunities and employment.

However, although the information above reflects that persons with disabilities have greater access to work
and government services, a review of information from other sectors, particularly the media, reveals that
there are still many problems and challenges that need to be urgently addressed to create equality and
enable persons with disabilities to have access to a good quality of life.

The “Leave No One Behind” Concept

The United Nations announced a new development paradigm to serve as a framework for global development
over the next 15 years (2015–2030). This is based on the 2030 Agenda for Sustainable Development, which is
a voluntary national review (VNR) consisting of 17 sustainable development goals. It aims to create a
balance between the economic, social, and environmental dimensions under the principle of “leaving no
one behind” Walailak University is an organization with an action plan that aligns with Goal 16, which is to
promote peaceful and inclusive societies for sustainable development, provide access to justice for all, and
build effective, accountable, and inclusive institutions at all levels. It focuses on promoting a peaceful
society and creating security, ensuring that everyone has equal access to justice, and collectively
encouraging and building Walailak University into an institution with good governance that is transparent and
auditable. It consists of 10 targets, 2 mechanisms, and 23 indicators, which are categorized into three main
issues: peaceful society, justice, and non-segregation.

Showing prejudice, denying rights, and discriminating against persons with disabilities are considered
serious threats to the efforts to achieve the Sustainable Development Goals (SDGs). This is because the
core principle of these global goals is “leave no one behind”. Therefore, any developing society that does not
consider or include persons with disabilities in the social, political, economic, and environmental equation
lacks inclusivity and cannot be considered to have sustainable development.

Social Employment of Persons with Disabilities in Accordance with Sections 33, 34, and 35 of the Persons with Disabilities’ Quality of Life Promotion and Development Act, B.E. 2550 (2007), and its Amendments

The Persons with Disabilities’ Quality of Life Promotion and Development Act aims to protect the rights of
persons with disabilities without discrimination, based on the principle of human dignity. It therefore
requires government agencies and private businesses to hire persons with disabilities.
There are three ways to comply with the law on the employment of persons with disabilities, as specified in
the Persons with Disabilities’ Quality of Life Promotion and Development Act, B.E. 2550, and its amendment
(No. 2), B.E. 2556 (2013):
1. Method under Section 33: Hiring persons with disabilities.
2. Method under Section 34: Contributing money to the Persons with Disabilities’ Quality of Life
Promotion and Development Fund in cases where an employer or business owner does not comply
with Section 33 or 35.
3. Method under Section 35: Providing concessions, organizing a place to sell goods or services,
contracting, subcontracting work or hiring services through a special method, providing internships,
or arranging for equipment, facilities, sign language interpreters, or providing any other assistance to
persons with disabilities or their caregivers.
According to the three methods of legal compliance for hiring persons with disabilities mentioned in the
Persons with Disabilities’ Quality of Life Promotion and Development Act, if a business does not hire persons
with disabilities under Section 33, it must contribute money to the fund under Section 34 or comply with the
method under Section 35 without exception. However, Section 34, Paragraph 2 of the Persons with
Disabilities’ Quality of Life Promotion and Development Act, B.E. 2550, stipulates that employers or business
owners who hire persons with disabilities or contribute money to the fund shall be exempt from tax on a
percentage of the wages paid to the person with a disability or the money contributed to the fund, as the
case may be, in accordance with the law In cases where an employer or business has already contributed money to the fund under Section 34 but
can promote employment for persons with disabilities by hiring them under Section 33 to work at their
business or for social purposes, the employer or business can request a refund from the fund. The promotion
under Section 35 cannot be carried out in this manner, as the notification must be made by December 31 of
the year before the year of obligation.

Analysis of the Policy for Promoting Social Employment of Persons with Disabilities According to the Sustainable Development Goals

A deeper analysis of the sub-goals of sustainable development shows that there are several sub-goals that
specifically mention persons with disabilities:

• Sub-Goal 1.3 : Implement nationally appropriate social protection systems and measures for all,
including floors, and by 2030 achieve substantial coverage of the poor and the vulnerable.
• Sub-Goal 4.5 : Eliminate all disparities and ensure equal access to all levels of education and
vocational training for persons with disabilities.
• Sub-Goal 4.a : Build and upgrade education facilities that are child, disability, and gender sensitive
and provide safe, non-violent, inclusive, and effective learning environments for all.
• Sub-Goal 8.5 : By 2030, achieve full and productive employment and decent work for all women and
men, including for young people and persons with disabilities, and equal pay for work of equal value.
• Sub-Goal 10.2 : By 2030, empower and promote the social, economic, and political inclusion of all,
irrespective of age, sex, disability, race, ethnicity, origin, religion, economic or other status.
• Sub-Goal 11.2 : By 2030, provide access to safe, affordable, accessible, and sustainable transport
systems for all, improving road safety, with special attention to the needs of those in vulnerable
situations, women, children, persons with disabilities, and older persons.
• Sub-Goal 11.7 : Provide universal access to safe, inclusive, and accessible, green and public spaces,
in particular for persons with disabilities.
• Sub-Goal 16.7 : Ensure responsive, inclusive, participatory, and representative decision-making at
all levels.
• Sub-Goal 17.18 : By 2020, enhance capacity-building support to developing countries, including for
least developed countries and small island developing states, to increase significantly the availability
of high-quality, timely, and reliable data disaggregated by income, gender, age, race, ethnicity,
migratory status, disability, geographic location, and other characteristics relevant in national
contexts.
These sub-goals reflect a comprehensive focus on persons with disabilities across social, economic, and
environmental dimensions, which has led to policy development, innovation, and awareness creation in
many countries. For example, Australia’s policy to promote the rights, freedoms, dignity, and equality of its
citizens includes legislation that prohibits discrimination in employment to drive and create equality for
persons with disabilities to have a career and work. It also provides organizations that offer knowledge,
assistance, and suitable job placement. In addition, the government provides financial support to facilitate
work, such as travel expenses, for working persons with disabilities. This policy has resulted in a large
number of persons with disabilities in Australia who have been successful in their careers, with more than
one-third being able to become professional employees.
Another interesting policy is Japan’s policy on creating inclusive access to public utilities, with Tokyo as a
case study. From a study sample, as many as 74 percent rated the city as being friendly to persons with
disabilities due to the convenient accessibility of its public transport system. The design is very
accommodating for persons with disabilities, with features such as elevators with Braille and verbal
announcements, bathroom amenities for the visually impaired, and tactile ground surface indicators onside walks that clearly convey meaning to persons with disabilities. There are also road designs that allow
wheelchair users to safely share the road with cars, bicycles, and pedestrians.
Regarding the situation of persons with disabilities in Thailand, data from the Ministry of Social Development
and Human Security as of September 2023 shows that 54,271 persons with disabilities were employed
under Section 33 (for businesses and government agencies to hire persons with disabilities) and Section 35
(alternative for government agencies that do not wish to hire under Section 33). In addition, 3,765 persons
with disabilities were employed in government agencies. There are also 94 provincial centers for persons
with disabilities nationwide and more than 2,484 centers for the general po

Conclusion

The fact that persons with disabilities are given equal importance and are mentioned in many sub -goals of
the SDGs, combined with the many challenges they still face, presents a challenge for the government and
both public and private agencies. They must consider “how to include persons with disabilities in their
strategic thinking to drive development forward alongside other nations”.

Since the problem is linked to understanding and perception of persons with disabilities, the first thing to
focus on is cultivating the idea that persons with disabilities are ordinary human beings who can do many
things by themselves and do not need special privileges. They simply need to have access to the rights they
deserve so they can connect with society and others normally in their daily lives. This can begin by designing
lessons and creating conversations within organizations, agencies, and media platforms. If the production of
content that devalues persons with disabilities is stopped and a common value of humanity is created
instead, it would have significant power to shape the perceptions of people in society and organizations.

Policy Recommendations

When designing development policies, it is essential to consider persons with disabilities, especially
regarding infrastructure, public utilities, and public services that all citizens, including persons with
disabilities, can use equally.

It is important to make development spaces where persons with disabilities can comfortably participate
without being excluded or having their rights limited simply because of physical impairment. They must be
able to have a platform to express their opinions as stakeholders on issues, projects, or development
policies in all areas. Furthermore, in the process of decision-making and implementation, persons with
disabilities must have a place to stand, speak, and act equally with everyone else in society.
When Thai society understands disability without prejudice, stops mocking, and ceases discrimination, and

when the government designs policies that make public services more accessible to persons with disabilities
and provides them with spaces for social participation in all aspects, this will be a step forward that
positively impacts Thai society and brings it closer to achieving the SDGs. Not only will persons with
disabilities benefit from this progress, but it will also create a society of mutual respect that can be passed
on to the next generation, making the world a more livable place.