อาชีพที่คนคิดว่า “ว่าง” แต่จริง ๆ คือ “ว่างจากการได้นั่ง”
หากคุณเคยเดินผ่านสำนักงานในมหาวิทยาลัย คุณอาจเห็นนักวิชาการนั่งหน้าคอมพิวเตอร์เงียบ ๆ ดูสงบ สุขุม และเหมือนควบคุมทุกอย่างได้
ความจริงคือ เขากำลังเปิด 17 หน้าต่าง ตอบไลน์ 5 กลุ่ม ตอบอีเมล 3 ฉบับ และกำลังคิดว่า
“เมื่อกี้เราจะทำอะไรนะ…”
08:29 น. — มาถึงก่อนเวลา (เพื่อแสกนนิ้ว)
นักวิชาการจะมาถึงก่อนเวลาเสมอไม่ใช่เพราะขยันแต่เพราะ…ถ้ามาช้าจะมีคนพูดว่า
“อาจารย์/พี่คะ เมื่อกี้มีคนมาหา” ซึ่ง “เมื่อกี้” อาจหมายถึง 2 วินาทีที่แล้วหรือเมื่อวาน
08:31 น. — เปิดคอมพิวเตอร์
ช่วงเวลานี้คือช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความหวังเราบอกตัวเองว่า
“วันนี้จะเคลียร์งานทั้งหมด”
จากนั้น…
08:32 — Windows Update
08:47 — อีเมลเข้า
08:49 — LINE เข้า
08:50 — มีคนเดินมาหน้าห้อง
08:52 — ลืมว่าตัวเองกำลังจะทำอะไร
งานหลักของนักวิชาการ: การแก้ปัญหาที่ไม่มีใน Job Description
Job Description อาจเขียนว่า:
– สนับสนุนการเรียนการสอน
– ประสานงาน
– จัดกิจกรรม
แต่ความจริงคือ:
– ซ่อมโปรเจคเตอร์
– หาไมค์ที่หายไป
– รีสตาร์ทคอมพิวเตอร์
คำพูดที่ได้ยินบ่อยที่สุด
“ขอใช้เวลาไม่นานค่ะ”
ซึ่งในภาษามหาวิทยาลัยแปลว่า “เตรียมตัวไว้ครึ่งวัน”และคำว่า
“มีเรื่องเล็กน้อยให้ช่วย”
แปลว่า “ชีวิตคุณกำลังจะเปลี่ยนไป”
การประชุม: กิจกรรมที่สามารถมีได้ทุกวัน แม้ไม่มีเรื่องจะประชุม
การประชุมเป็นสิ่งมหัศจรรย์เพราะบางครั้งเราเข้าประชุมเพื่อ…นัดประชุมครั้งต่อไป ระหว่างประชุมเราจะพยักหน้าเป็นระยะแม้บางครั้งเราไม่รู้ว่าพยักหน้าเรื่องอะไรและช่วงเวลาที่อันตรายที่สุดคือ เมื่อมีคนพูดว่า
“มีใครอยากเสนออะไรเพิ่มเติมไหม”
ทุกคนจะเงียบ เงียบแบบที่แม้แต่เครื่องปรับอากาศยังรู้สึกเกร็ง
Multitasking: พลังพิเศษโดยไม่สมัครใจ
ในเวลาเดียวกัน นักวิชาการสามารถ:
– คุยโทรศัพท์
– ตอบ LINE
– เปิด Excel
– และพยายามจำว่า
“เรากำลังหายใจอยู่หรือเปล่า”
บางครั้งเราพิมพ์รหัสผ่านผิด 3 ครั้งไม่ใช่เพราะจำไม่ได้แต่เพราะสมองกำลังคิดเรื่องอื่นอยู่ 12 เรื่อง
ช่วงเวลาที่มีสมาธิที่สุดของวัน
คือช่วงที่เราลุกขึ้นจะกลับบ้านทันใดนั้นเราจะจำได้ทุกอย่าง งานที่ลืมทำ อีเมลที่ยังไม่ตอบ เอกสารที่ยังไม่เสร็จ สมองจะพูดว่า
“ตอนนี้แหละ! เวลาที่เหมาะสมที่สุด!”
แต่ร่างกายจะตอบว่า
“ไม่ ค่อยทำพรุ่งนี้”
ความจริงที่ไม่มีใครบอก
นักวิชาการไม่เคย “ว่าง” เรามีเพียง ช่วงเวลาสั้น ๆ ระหว่างความวุ่นวาย ที่เรียกว่า
“กำลังจะวุ่นวายครั้งต่อไป”
และคำถามที่อันตรายที่สุดในมหาวิทยาลัย
คือคำถามว่า
“พี่ว่างไหม”
เพราะไม่ว่าคุณจะตอบว่าอะไรคุณก็จะไม่ว่างอยู่ดี
แต่ถึงอย่างนั้น…
เรายังอยู่ที่นี่ ยังเปิดคอมเครื่องเดิม ยังตอบคำถามเดิม ยังแก้ปัญหาเดิม และยังดื่มกาแฟแก้วที่ 2 ของวัน ทั้งที่เพิ่ง 10 โมงเช้า เพราะในความวุ่นวายทั้งหมดนั้น มีบางช่วงเวลาที่ทำให้เรายิ้ม
- วันที่นักศึกษาเรียนจบ
วันที่กิจกรรมสำเร็จ
วันที่ทุกอย่างผ่านไปได้
ซึ่งเป็นวันที่หายากที่สุดในประวัติศาสตร์มหาวิทยาลัย
ชีวิตนักวิชาการ มหาวิทยาลัย อาจไม่ใช่อาชีพที่สบายที่สุดแต่เป็นอาชีพที่ทำให้เราเก่งทุกอย่างแม้กระทั่ง การดูยุ่ง ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มงานที่ตั้งใจจะทำตั้งแต่เช้า
